61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego
upamiętnia księdza Piotra Wawrzyniaka.

15.11.2010

15 listopada 2010 roku w Śremie, województwo wielkopolskie, odbyły się uroczystości podsumowujące obchody 160 rocznicy urodzin i 100 rocznicy śmierci księdza Piotra Wawrzyniaka. Uroczystości nad którymi Patronat Honorowy objęli: Metropolita Poznański JE ks. arcybiskup Stanisław Gądecki, minister kultury i dziedzictwa narodowego – Bogdan Zdrojewski oraz marszałek województwa wielkopolskiego – Marek Woźniak, miały bardzo bogaty program. Jego realizacja objęła odsłonięcie na promenadzie miejskiej „Ławeczki ks. Piotra Wawrzyniaka”, uroczystą mszę świętą, prezentację filmu „Król czynu. Ksiądz Piotr Wawrzyniak 1849-1910”, w reżyserii Jacka Kubiaka, oraz przyznanie „Nagrody Pracy Organicznej” Towarzystwa im. Ks. Piotra Wawrzyniaka w Śremie. ( Na zdjęciu: portret Księdza Piotra Wawrzyniaka )

Swój udział w tych wyjątkowych uroczystościach przypominających 100-lecie śmierci ks. Piotra Wawrzyniaka, tego XIX-wiecznego przywódcy społeczeństwa wielkopolskiego i organizatora ruchu banków spółdzielczych w Wielkopolsce, miało również Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, które przygotowało wydawnictwo multimedialne pn. „Król czynu. Ksiądz Piotr Wawrzyniak”.


Oto jak opisywali tego znakomitego duchownego i organizatora społeczności, jego współcześni: „Ks. Piotr Wawrzyniak raczej małomówny, może nawet po prostu kiepski mówca, potrafi porwać do działania setki ludzi. Postawny, porusza się wolno, nawet ociężale, ale wszędzie jest zawsze na czas i wiedzie nader ruchliwy tryb życia. Jest ciągle w podróżach, na niedzielę jednak zawsze wraca do swojej parafii. Planuje czas co do minuty, z wielotygodniowym wyprzedzeniem”.

Dzisiaj określilibyśmy go może mianem wybitnego finansisty i menadżera. Choć to za mało, gdyż był  indywidualnością żywiołową i nieokiełznaną. Nie było w zaborze pruskim poważniejszego przedsięwzięcia polskiego, w którym by nie uczestniczył. Należał do tej grupy „natchnionych pragmatyków”, „trzeźwych entuzjastów”, którzy w ciągu kilku dziesięcioleci - dysponując bardzo szczupłymi siłami i środkami, w nieprzyjaznym otoczeniu zaborczego państwa - zorganizowali w nowoczesny sposób społeczeństwo  wielkopolskie. Osiągnięcia tego społeczeństwa i styl pracy promieniowały na całą Polskę, zwłaszcza zachodnią. Ten dorobek był jednym z ważnych fundamentów odbudowy Rzeczypospolitej po 1918 roku.

„Niezmordowana aktywność i pracowitość ks. Wawrzyniaka  - taki obraz księdza Wawrzyniaka wyłania się z relacji jego współczesnych  -  dochodziła do granic dla przeciętnego śmiertelnika prawie, że zagadkowych”. Pamiętamy go głównie jako Patrona „spółek zarobkowych” (następcę ks. Augustyna Szamarzewskiego). Spółki były siecią zrazu niewielkich polskich banków spółdzielczych, które wszakże tuż przed I wojną – jako Związek Spółek Zarobkowych i Gospodarczych - wyrosły już na finansową potęgą. Jednocześnie tworzy lub współtworzy: Towarzystwo Przemysłowe, Kółka Rolnicze, Drukarnię i Księgarnię Św. Wojciecha, Stowarzyszenie Czeladzi Katolickiej, Towarzystwo Oświaty Ludowej, Towarzystwo Śpiewu Kościelnego etc. W pewnym momencie kierował (lub współkierował) ponad 20 instytucjami. A przy tym wszystkim był księdzem, nie zaniedbywał obowiązków, związanych z tym powołaniem. Pracowity dzień kończył zawsze różańcem. Nowoczesny zmysł organizacyjny, wiedzę i znajomość reguł nowoczesnego społeczeństwa łączył z religijnością wielkopolskiego włościanina, prostą i żarliwą. W sprawy i przedsięwzięcia religijne wnosił  praktyczny zmysł i organizacyjne talenty, a w sprawy świeckie, „biznesowe” - zasady chrześcijańskiej moralności”. 

Wspominane wyżej wydawnictwo multimedialne przygotowane przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego zawiera trzyodcinkowy film w reżyserii Jacka Kubiaka, poświęcony księdzu Wawrzyniakowi, komentarz historyczny, liczne klipy video (m.in. teksty źródłowe czytane przez Michała Grudzińskiego, aktora Teatru Nowego w Poznaniu) oraz bogatą ikonografię. Wydawnictwo to na pewno będzie  wyjątkową atrakcją nie tylko dla miłośników historii Wielkopolski ale przydatną pomocą we wprowadzaniu tematyki regionalnej do nauczania w szkołach.

Król Czynu. Wydawnictwo multimedialne. Przygotowali; Jacek Kubiak, Małgorzata Schmidt, Mirosław Skrzypczak; konsultacja: prof. Waldemar Łazuga; produkcja Towarzystwo Hipolita Cegielskiego Poznań 2010.   Wydawnictwo powstało pod patronatem Marszałka Województwa Wielkopolskiego Pana Marka Woźniaka. Zostało dofinansowane ze środków Narodowego Banku Polskiego, Miasta Poznań oraz Banku Gospodarstwa Krajowego.

        

 


Godność Przyjaciela Polski i Polaków -
dla profesora Samuela Pohorylesa

18.10.2010

W piątek, w dniu 15 października 2010 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, odbyła się niecodzienna uroczystość goszczenia przez Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla przebywającego w Polsce profesora Samuela Pohorylesa wraz z Jego Małżonką. Okazją do tej miłej uroczystości było przyznania profesorowi Samuelowi Pohorylesowi przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego Statuetki Honorowego Hipolita oraz nadanie Mu Godności Przyjaciela Polski i Polaków. W ceremonii udział wzięli: rektor Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu – prof. Grzegorz Skrzypczak; prorektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Zbigniew Pilarczyk; prezes Towarzystwa Agronomicznego – prof. Franciszek Borówczak; przyjaciel profesora Samuela Pohorylesa – Józef Lewiński; reprezentant Centrum Szymona Peresa dla Pokoju – Karol Drozd; wiceprezes Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania – Jędrzej Stefan Płaczkowski; kanclerz Loży BCC, prezes zarządu firmy Nickel – Marian Nickel; wiceprzewodnicząca Rady Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w RP – Alicja Kobus; oraz reprezentanci Urzędu Wojewody Wielkopolskiego, Urzędu Marszałka Województwa Wielkopolskiego, Urzędu Miasta Poznania. Obecni byli też przedstawiciele Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego z dyrektorem Biura Zarządu Towarzystwa – Edmundem Dudzińskim oraz David Ney.

Ceremonii wręczenia Dostojnemu Laureatowi Statuetki Honorowego Hipolita dokonał Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król. Dyplom Godności Przyjaciela Polski i Polaków, Dostojnemu Laureatowi przekazał rektor Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu – prof. Grzegorz Skrzypczak. Następnie głos zabrał prof. Samuel Pohoryles. Dziękując za wyróżnienie podkreślił, że ceni je sobie niezwykle wysoko, bo – jego zdaniem – jest to wyróżnienie środowiska naukowego i intelektualnego, z którym on tak bardzo czuje się związany. Po części oficjalnej Dostojny Laureat i Jego Małżonka przy filiżance kawy długo rozmawiali z przybyłymi na uroczystość osobistościami. (Na zdjęciu prof. Samuel Pohoryles – z lewej, z Prezydentem Towarzystwa, dr Marianem Królem w chwilę po wręczeniu Dostojnemu Laureatowi Statuetki Honorowego Hipolita )

A oto sylwetka Dostojnego Laureata:

Prof. Samuel Pohoryles urodził się 22 kwietnia 1928 roku we Lwowie, w bardzo zamożnej rodzinie właścicieli ziemskich z okolic Tarnopola. Dzieciństwo spędził w swoim rodzinnym majątku w Hińkowcach. Była to wieś w południowej części ówczesnej Polski, położona niedaleko miasta Zaleszczyki, w pobliżu Dniestru – który do 1939 roku wyznaczał granicę między Polską a Rumunią. Korzeni nazwiska Samuela – Pohoryles – można szukać już w XVII wieku. Z całą pewnością jest to nazwisko pochodzenia słowiańskiego i można je tłumaczyć: „na zalesionych wzgórzach”. Niezwykle liczna rodzina Pohorylesów wywodzi się z miasta Husiatyn. Jej członkowie rozjechali się stamtąd po całym świecie – trafili do Europy, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii i Izraela. Tak się składa, że Olga, żona Samuela, podobnie jak on urodziła się we Lwowie. Jej ojciec, dr Izydor Joszpa, był szanowanym lekarzem w Husiatynie.

Czas drugiej wojny światowej dla rodziny Samuela i dla rodziny Jego obecnej Małżonki to czas niezwykle trudny, czas walki o przetrwanie w otchłani holokaustu, o którym oboje nie lubią dzisiaj i nie chcą nawet wspominać.

Po drugiej wojnie światowej, w 1947 roku Samuel ukończył szkołę średnią w Szczecinie po czym podjął studia w Akademii Handlu Zagranicznego. Następnie ukończył Akademię Ekonomiczną i kontynuował naukę na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego, specjalizując się w problemach rozwoju gospodarczego oraz gospodarce żywnościowej. Już w wieku 22 lat zdołał osiągnąć asystenturę i wkrótce został wykładowcą. W 1954 roku został mianowany na dziekana Wydziału Ekonomicznego Akademii Rolniczej w Szczecinie. W grudniu tego samego roku poznał swoją przyszłą żonę, Olgę Joszpę, piękną młodą lekarkę, pracującą w przychodni chorób wewnętrznych we Wrocławiu. Olga i Samuel pobrali się w 1957 roku. Postanowili wyemigrować do Izraela. Olga dotarła tam ze swoimi rodzicami jako pierwsza, ponieważ polskie władze z początku nie zezwoliły Samuelowi na wyjazd. Ostatecznie Olga i Samuel znaleźli się w Izraelu w 1958 roku. W późniejszym okresie Samuel studiował na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu w Bonn, w Instytucie Badań Rolniczych na Oxfordzie oraz na Wydziale Gospodarki Lądowej Uniwersytetu Cambridge.

Kiedy w 1958 roku przybył do Izraela, od razu skierowano go do ulpanu (szkoła języka hebrajskiego), po to, by mógł opanować język. Wkrótce po tym Samuel poznał profesorów czołowych izraelskich uniwersytetów. Cztery miesiące po przyjeździe do Izraela został zatrudniony w Departamencie Badawczym Ministerstwa Rolnictwa. Zajmował się przede wszystkim planowaniem rozwoju rolnictwa i analizowaniem bieżących potrzeb. Kiedy w Ministerstwie Rolnictwa powstało Centrum Osadnictwa Rolniczego i Planowania oraz Rozwoju Wiejskiego, Samuel został mianowany dyrektorem Departamentu Badań i Doradztwa Gospodarczego. W tym samym okresie został także zastępcą dyrektora ds. Planowania. W 1977 roku Ariel Sharon – ówczesny Minister Rolnictwa – mianował go dyrektorem ds. Planowania i Rozwoju Wsi. Samuel piastował to stanowisko do 1993 roku.

W 1989 roku Samuel Pohoryles przyjechał do Polski: odwiedził wówczas Wrocław i Szczecin. Choć była to podróż prywatna, eksperci do spraw rolnictwa wielokrotnie zwracali się do niego, prosząc o rady. W tym samym okresie do Polski przyjechał amerykański zespół, który miał wspomóc kraj w procesie transformacji, ułatwiając przejście z gospodarki planowej na rynkową. Samuel przyczynił się do pomyślnego zakończenia tego procesu i w dalszym ciągu pełnił funkcje doradcze, kiedy tylko było to potrzebne. Został między innymi zagranicznym członkiem Sowieckiej Akademii Nauk Rolniczych – obecnie Rosyjskiej Akademii Nauk Rolniczych. Był profesorem na Wydziale Geografii Uniwersytetu w Tel Awiwie, w Instytucie Horowitza na rzecz Rozwoju Krajów Rozwijających się oraz na Wydziale Rolnictwa Uniwersytetu Hebrajskiego, gdzie zajmował się międzynarodowymi projektami i programem Nowoczesnych Technologii Rolniczych. Przez lata piastował też stanowisko prezesa Polsko-Izraelskiego Komitetu Rolniczego i do dziś współpracuje z jego obecnym prezesem. Podróżuje po całym świecie jako konsultant do spraw rozwoju rolnictwa i wsi. Od 1996 roku jest też aktywnym członkiem Centrum Szymona Peresa dla Pokoju – najpierw jako doradca specjalny, następnie na stanowisku dyrektora generalnego Andreas Agricultural Development Trust, a od 2000 roku jako zastępca dyrektora generalnego Centrum Peresa.

Samuel Pohoryles został uhonorowany licznymi nagrodami międzynarodowymi. W 1989 roku otrzymał od Biura Współpracy Międzynarodowej Amerykańskiego Departamentu Rolnictwa Międzynarodową Nagrodę za Pracę na Rzecz Rozwoju Rolnictwa na Świecie i Środkowym Wschodzie. Zostało mu też poświęcone osobne hasło w szóstym wydaniu „Who is Who in the World”, wydawnictwa Marquis z Chicago w stanie Illinois. Z kolei w marcu 1978 roku Międzynarodowe Centrum Biograficzne w Cambridge przyznało mu tytuł „Człowieka Zasłużonego”.

Polski Prezydent Lech Wałęsa odznaczył Samuela Pohorylesa w listopadzie 1994 Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. W maju 2002 roku ówczesny Prezydent Polski Aleksander Kwaśniewski odznaczył go z kolei Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. 10 czerwca 2008 roku prof. Samuel Pohoryles otrzymał od Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej. Polski Minister Rolnictwa Artur Balazs przyznał mu w 2000 roku Odznakę za Zasługi dla Rolnictwa, a rektor szczecińskiej Akademii Rolniczej uhonorował go w 1997 roku medalem „Zasłużony dla Akademii Rolniczej w Szczecinie”.

W dniu 15 października 2010 roku podczas ostatniego pobytu Polsce, w październiku 2010 roku, kiedy przebywał w Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu, gdzie w dniu 14 października wygłosił wykład na temat „Kluczowe parametry rolnictwa XXI wieku”, prof. Samuel Pohoryles otrzymał nadane Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego wyróżnienia - Statuetkę Honorowego Hipolita i Godność Przyjaciela Polski i Polaków.

Tradycyjnie, na zakończenie uroczystości w siedzibie Towarzystwa, w Sali im. Hipolita Cegielskiego jej uczestnicy zrobili sobie pamiątkową fotografię. Na zdjęciu w pierwszym rzędzie siedzą: od lewej – Małżonka prof. Samuela Pohorylesa, Dostojny Laureat – Samuel Pohoryles oraz Alicja Kobus, w pierwszym rzędzie za nimi stoją uczestnicy uroczystości, od lewej – Józef Lewiński, Karol Drozd, rektor Grzegorz Skrzypczak, Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, oraz Franciszek Borówczak i Marian Nickel.


Zmarł profesor Gerard Labuda

04.10.2010

Środowisko Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego z wielkim smutkiem przyjęło wiadomość o śmierci prof. dr hab. Gerarda Labudy, który zmarł w piątek, 1października 2010 roku, w wieku 94 lat. Ten najwybitniejszy od czasów Jana Długosza historyk polski, był wielkim przyjacielem naszego Towarzystwa, wielkim rzecznikiem ideałów pracy organicznej, a sam będąc wzorem takiej właśnie pracy, wielokrotnie wspierał nas swoją wiedzą i zadziwiał niespotykaną erudycją.  Uznany przez Kapitułę Złotego Hipolita za Wybitną Osobistość Pracy Organicznej, profesor Gerard Labuda w dniu 1 grudnia 2001 roku  uhonorowany został Statuetką Złotego Hipolita.

Prof. dr hab. Gerard Labuda, absolwent Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Poznańskiego, były stypendysta Uniwersytetu w Lund w Szwecji, w 1946 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego z historii średniowiecznej, a w 1956 roku został profesorem zwyczajnym. W latach 1953-86 Profesor był kierownikiem Zakładu Historii Pomorza w Instytucie Historii PAN, w 1956 roku profesorem zwyczajnym w Katedrze Historii Polski Średniowiecznej oraz Katedrze Historii Polski Instytutu Historycznego. W latach  1956-58 Profesor był wicedyrektorem Instytutu Zachodniego w Poznaniu, w latach1958-61 dyrektorem Instytutu Zachodniego, w latach 1961-70 profesorem zwyczajnym w Katedrze Historii Powszechnej, a w latach 1962-65 rektorem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Prof. dr hab. Gerard Labuda był wieloletnim członkiem władz Polskiej Akademii Nauk w Warszawie i Poznaniu, w latach 1989 - 1994 prezesem Polskiej Akademii Umiejętności.

Profesor Labuda był autorem 1700 prac naukowych głównie z zakresu historii średniowiecza, w tym ok. 30 książek. Posiadał liczne odznaczenia i wyróżnienia, w tym : Krzyż Wielki, Komandorski z Gwiazdą, Krzyż Komandorski, Krzyże Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, był laureatem Nagrody Państwowe II i III stopnia (trzykrotnie), był laureatem Nagrody im. Jurzykowskiego w Nowym Jorku, Nagrody im. J. G. Herdera w Wiedniu; Profesor otrzymał doktoraty honorowe uniwersytetów Gdańskiego, im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, Jagiellońskiego, Warszawskiego i Wrocławskiego. Prof. Labuda był członkiem Instytutu Historii PAN, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności, Societe Europeenne de Culture, Yenise, New York Academy of Science, Instytutu Zachodniego w Poznaniu. (Na archiwalnej fotografii prof. dr hab. Gerard  Labuda, w środku, przekazuje w dniu 8 lutego 2005 roku w gabinecie  Metropolity Gnieźnieńskiego  Jego Ekscelencji arcybiskupowi Henrykowi Muszyńskiemu swoje kolejne dzieło historyczne o początkach państwa polskiego. Obok, z prawej, spotkaniu towarzyszy Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.)

Profesor Labuda pozostawił po sobie wielkie dzieło, ogromny kapitał nauki historycznej, z którego czerpać będą nowe pokolenia polskich historyków. Z bólem żegnamy Profesora, Jego odejście jest wielką, nieodwracalną stratą nauki polskiej. Prof. dr hab. Gerard Labuda pozostanie na zawsze w naszej pamięci. Cześć Jego Pamięci! Żegnaj Profesorze! (Na archiwalnej fotografii prof. dr hab. Gerard Labuda, z lewej, uznany przez Kapitułę Złotego Hipolita Wybitną Osobistością Pracy Organicznej, przyjmuje w dniu 1 grudnia 2001 roku Statuetkę Złotego Hipolita z rąk Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Mariana Króla.)



Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem