61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Członkowie Honorowi THC

 

Honorowe Członkostwo
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego grupujące w swym środowisku wiele wybitnych osobistości, ludzi nauki, kultury, gospodarki oraz mediów, z wielkim szacunkiem odnosi się do osób, które nie będąc członkami Towarzystwa, w sposób szczególny realizują w swej działalności zawodowej i społecznej cele zbieżne z ideałami przyświecającymi misji naszego Towarzystwa. Aby dać wyraz uznania i szacunku dla tych osób i ich dzieła, Towarzystwo nadaje tym osobom - specjalną uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków THC - status Honorowych Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego.

Poniżej prezentujemy sylwetki osób, którym zostało już przyznane Honorowe Członkostwo naszego Towarzystwa:

Pani Zofia Cegielska-Doerffer (ur. 1926 r.) prawnuczka Hipolita Cegielskiego – uhonorowana została za całokształt jej działalności zawodowej i społecznej, ze szczególnym uwzględnieniem jej wkładu w utrwalenie pozytywistycznej legendy jej historycznego przodka.

Pan prof. dr Gerard Labuda ( ur. 1916 r. - zm. .2010 r. ) - wybitny naukowiec, historyk, były prezes Polskiej Akademii Umiejętności, członek licznych zagranicznych towarzystw naukowych, autor ponad 1700 prac naukowych, wychowawca wielu pokoleń polskich historyków – uhonorowany za całokształt działalności naukowej, a w szczególności za badania nad historią polskiego średniowiecza.

Wielebny O. Marian Żelazek - zakonnik ( ur. 1918 r. - zm. 2006 r. ) - misjonarz z zakonu Werbistów, kandydat do Pokojowej Nagrody Nobla, pracujący od dziesiątków lat z największym poświęceniem w środowisku trędowatych w Indiach, zapewniając im opiekę lekarską, budując szkoły i przywracając tych nieuleczalnie chorych ludzi społeczeństwu – uhonorowany za pełną poświęcenia służbę ludziom chorym i poniżanym.

Pan prof. dr Czesław Łuczak ( ur. 1922 - zm. 2002 r. ) - wybitny historyk gospodarki, autor fundamentalnych prac z zakresu polityki ekonomicznej i historii stosunków gospodarczych zwłaszcza z Niemcami, wychowawcy wielu pokoleń historyków gospodarczych – uhonorowany za całokształt działalności naukowej otwierającej nowe horyzonty filozofii gospodarczej.

Pan prof. dr Józef Konstanty Stasiński, (ur.1927 r.) wybitny artysta rzeźbiarz i medalier. Autor wielu znakomitych dzieł rzeźbiarskich, między innymi pomnika kardynała Augusta Hlonda i pomnika ofiar faszyzmu w Chełmie nad Nerem. W dziedzinie medalierstwa stworzył ponad 1800 medali, wśród których na szczególną uwagę zasługuje cykl: „Pontyfikat Jana Pawła II” – uhonorowany za całokształt pracy twórczej.

JE Kardynał Zenon Grocholewski ( ur.1939 r. ) – syn Ziemi Wielkopolskiej, w Watykanie jest przy Stolicy Apostolskiej prefektem Kongregacji Wychowania Katolickiego i jest odpowiedzialny za kościelne szkolnictwo wyższe i akademickie na całym świecie. Jak mało kto jest prawdziwym ambasadorem naszego narodu. Jest członkiem honorowym Papieskiej Akademii św. Tomasza z Akwinu (2001), honorowym członkiem wielu stowarzyszeń Kanonistów, honorowym obywatelem miast w Stanach Zjednoczonych, we Włoszech i na Słowacji. Jest doktorem Honoris Causa ośmiu uczelni: Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu w Passau, Uniwersytetu w Glasgow, Uniwersytetu w Bratysławie, Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Buenos Aires, Uniwersytetu w Taipei na Tajwanie, oraz Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Pan Andrzej Kwilecki
( ur. 1928 r. )  prof. dr hab., socjolog struktury społecznej.. Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1958-1972 pracownik naukowo-badawczy Instytutu Zachodniego, w latach1972-1981 dyrektor Instytutu Socjologii UAM w Poznaniu, w latach 1975-1990 redaktor "Studiów Socjologicznych", w latach 1982-1984 prorektor UAM w Poznaniu, a od 1993 roku współpracownik "Głosu Wielkopolskiego". W okresie lat 1984-1986 przewodniczący Komitetu Nauk Socjologicznych PAN w Warszawie. Profesor Andrzej Kwilecki jest autorem około 250 publikacji naukowych, popularno-naukowych i publicystycznych.

Pan Stefan Stuligrosz
( ur. 1920 r. - zm .2012 r. ) - polski dyrygent chórów, twórca Chóru Chłopięco-Męskiego "Poznańskie Słowiki", kompozytor. W latach 1931-1937 był uczniem gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W okresie okupacji prowadził zajęcia konspiracyjnego chóru, występującego w poznańskich kościołach i prowadzonego wcześniej przez ks. Wacława Gieburowskiego. W 1945 oficjalnie założył Chór Chłopięco-Męski im. Wacława Gieburowskiego ("Poznańskie Słowiki") i został jego kierownikiem artystycznym i dyrygentem.

Pan Wacław Wilczyński,
( ur. 1923 r. - zm. 2008 r. ) - prof. dr hab., urodził się w 1923 roku. Pochodził z Wolnego Miasta Gdańska, ale jako dziecko i młodzieniec wychowywał się i studiował w Poznaniu. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Ukończył Akademię Handlową w Poznaniu. Już w latach 50-ych publikował teksty, oceniane wówczas jako "rewizjonistyczne" w stosunku do funkcjonującego systemu ekonomicznego. W latach 1968 -1970 był wykładowcą na katolickim uniwersytecie w Leuven (Belgia). Na przełomie lat 1970 i 1980 był konsultantem w pierwszym zespole reformatorskim Leszka Balcerowicza. Później był członkiem Rady Ekonomicznej przy rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Od roku 1993 do roku 1997 stał na czele Rady Ekonomicznej przy prezesie Narodowego Banku Polskiego.

Pan Henryk Kulczyk,
( ur. 1925 r. - zm. 2013 r. ) mieszkający i działający od 1956 roku w Berlinie szybko stał się znanym i cenionym kupcem oraz działaczem polonijnym. Z jego inicjatywy powstał na początku lat 70. Klub Polonijnych Kupców i Przemysłowców BERPOL, który zaktywizował życie Polonii w Niemczech i Berlinie. Henryk Kulczyk przez 13 lat pełnił funkcję jego prezesa, a po rezygnacji został jednogłośnie wybrany honorowym prezesem tego klubu. Jednocześnie przez wiele lat kierował sekcją polską przy Niemieckiej Izbie Przemysłowo Handlowej. W uznaniu zasług na rzecz współpracy polsko-niemieckiej Senat Miasta Berlina przyznał mu w roku 1995 jako pierwszemu cudzoziemcowi order zasługi („Verdienstorden"), najwyższe odznaczenie landu Berlin.

Pan Zbigniew Radwański
( ur. 1924 r. - zm. 2012 r..) prof. dr, ur. w 1924 roku w Chojnicach na Pomorzu. W czasie wojny przebywał na robotach przymusowych w Niemczech. Maturę zdał w 1945 roku, a potem podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, które ukończył w roku 1948. W latach 1948-1950 odbył aplikację sędziowską i zdał egzamin sędziowski, a następnie aplikację adwokacką, którą ukończył w 1954 r. zdając egzamin adwokacki. Pracę zawodową podjął na Uniwersytecie Poznańskim w 1949 r. i wykonywał ją aż do przejścia na emeryturę w 1994 roku. Uzyskał tam stopień naukowy doktora prawa , stopień naukowy docenta , tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego i tytuł naukowy profesora zwyczajnego . Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Rada Wydziału powierzyła Mu zadanie zorganizowania i kierowania zawodowymi studiami administracyjnymi, z czego się wywiązał organizując również punkty konsultacyjne poza Poznaniem. W latach 1966 -1972 przez 2 kadencje był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UAM. W latach 1981 - 1983 byłem rektorem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.

Pan Jan Kulczyk ( ur. 1950 r. - zm. 2015 r, ). W 1972 roku ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1974 roku ukończył studia doktoranckie na Wydziale Nauk Społecznych UAM. Następnie podjął prace naukową w Instytucie Zachodnim Polskiej Akademii Nauk, gdzie w 1975 roku obronił doktorat z prawa międzynarodowego. Pracując w PAN ukończył Podyplomowe Studium Handlu Zagranicznego Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Następnie odbył staże: w należącej do ojca firmie Kulczyk Ausenhandelgesselschaft w Niemczech i w amerykańskim koncernie Sea Land. Należy w rodzinie Kulczyków do trzeciego pokolenia przedsiębiorców. W 1981 roku Jan Kulczyk z pomocą ojca założył jedną z pierwszych firm polonijnych "Interkulpol". Zrealizował w tamtym okresie wiele innych znaczących przedsięwzięć. Dopiero jednak zmiany zapoczątkowane w Polsce w 1989 roku umożliwiły mu dynamiczny rozwój działalności gospodarczej.

Pan Lech Trzeciakowski (ur. 1931 r. - zm. 2017 r. ) historyk, profesor zwyczajny na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Kierownik Katedry Historii. Urodził się 24 grudnia 1931 roku w Poznaniu. Po wojnie kończył Liceum im Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studiował historię na Uniwersytecie Poznańskim. W 1959 r. roku uzyskał doktorat, a w 1964 roku habilitował się. W 1973 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1981 r. profesora zwyczajnego. Profesor Trzeciakowski specjalizuje się w historii nowożytnej i najnowszej. Zajmuje się dziejami Polski i Niemiec w XIX i XX wieku, stosunkami polsko-niemieckimi oraz Wielkopolski. Jest autorem 12 książek, opublikował ponad 350 artykułów w Polsce i zagranicą. Wypromował około 400 magistrów i 25 doktorów. Jest Laureatem Złotego Hipolita.

Pan dr Andrzej Byrt , ( ur. 1949 r. ) -  absolwent Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu, specjalista w zakresie handlu zagranicznego z tytułem doktora, b. dyrektor MTP na przełomie lat 1970/1980, b. radca handlowy w Brukseli, b. dwukrotny ambasador RP w Niemczech, b. wiceminister współpracy gospodarczej z zagranicą i  b. wiceminister spraw zagranicznych, wykładowca międzynarodowych stosunków gospodarczych. Od 2014 roku ambasador RP we Francji.

Pan Andrzej B. Legocki,
( ur. 1939 r. ) członek rzeczywisty PAN, Prezes PAN na kadencję 2003 - 2006. Od 1988 r. dyrektor Instytutu Chemii Bioorganicznej PAN w Poznaniu, gdzie prowadzi Pracownię Biologii Molekularnej Roślin. W latach 1990 - 1996 był wiceprezesem, a w latach 1996 - 2002 prezesem Oddziału Poznańskiego PAN. Działalność badawcza i zainteresowania naukowe prof. Legockiego skupione są wokół współczesnych nurtów biologii molekularnej i biotechnologii roślin wyższych. Prof. Legocki opublikował ponad 180 artykułów oryginalnych oraz ok. 200 doniesień i komunikatów. Jest współautorem kilku patentów z dziedziny biotechnologii roślin. Otrzymał tytuł doctora honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu i SGGW w Warszawie. Jest członkiem prestiżowej organizacji biologii molekularnej (EMBO) oraz członkiem Academia Europaea.

Pan Zbigniew Michał Kwias ( ur. 1941 r. ) prof. dr hab. med., wybitny urolog, chirurg, nauczyciel akademicki w Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, w katedrze Kliniki Urologii i Onkologii Urologicznej, wniósł wielki wkład do rozwoju urologii w Polsce. Karierę lekarza prof. dr hab. Zbigniew Michał Kwias rozpoczynał w Szpitalu Klinicznym nr. l im. Przemienienia Pańskiego w Poznaniu. Prof. dr hab. Zbigniew Michał Kwias jest autorem lub współautorem ponad 250 publikacji w czasopismach popularno¬naukowych, jest także autorem wielu rozdziałów w akademickich podręcznikach urologii i chirurgii. Jego zainteresowania naukowe to kamica układu moczo¬wego, nowotwory, operacje rekonstrukcyjne, operacje organooszczędne. Prof. dr hab. Zbigniew Michał Kwias jest Liderem Pracy Organicznej z 2003 roku.

SYLWETKI
CZŁONKÓW HONOROWYCH THC

Zofia DoerferowaZofia Doerfferowa - w prostej linii prawnuczka Hipolita Cegielskiego (ur. 21.08.1926r). Rodowita poznanianka, absolwentka wydziału prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Przez całe życie zawodowe związana z Poznaniem. Zamiłowana turystka przez wiele lat zajmowała się też pilotowaniem wycieczek krajowych i zagranicznych. Obecnie na emeryturze. Nadal jednak czynna społecznie, bierze też aktywny udział w utrwalaniu pozytywistycznej legendy Hipolita Cegielskiego, m.in. spotykając się z młodzieżą szkolną.

 

  

Labuda Gerard prof. dr hab.Gerard Labuda prof. dr hab. - ( zm.2010) wybitny polski historyk, (ur. 28.12.1916r). Absolwent Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Poznańskiego, były stypendysta Uniwersytetu w Lund w Szwecji. W 1946 roku doktor habilitowany z historii średniowiecznej, w 1956 roku profesor zwyczajny. 1953-86 kierownik Zakładu Historii Pomorza w Instytucie Historii PAN, 1956 profesor zwyczajny w Katedrze Historii Polski Średniowiecznej oraz Katedrze Historii Polski Instytutu Historycznego, 1956-58 wicedyrektor Instytutu Zachodniego w Poznaniu, 1958-61 dyrektor Instytutu Zachodnie-go, 1961-70 profesor zwyczajny w Katedrze Historii Powszechnej, 1962-65 rektor UAM. Wieloletni członek władz Polskiej Akademii Nauk w Warszawie i Poznaniu, w latach 1989 - 94 prezes Polskiej Akademii Umiejętności.

Profesor Labuda był autorem 1700 prac naukowych głównie z zakresu historii średniowiecza, w tym ok. 30 książek. Posiadał liczne odznaczenia i wyróżnienia: Krzyż Wielki, Komandorski z Gwiazdą, Krzyż Komandorski, Krzyże Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Nagrody Państwowe II i III stopnia (trzykrotnie), Nagrodę im. Jurzykowskiego w Nowym Jorku, Nagrodę im. J. G. Herdera w Wiedniu; doktoraty honorowe uniwersytetów Gdańskiego, im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, Jagiellońskiego, Warszawskiego i Wrocławskiego. Prof. Labuda był członkiem Instytutu Historii PAN, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności, Societe Europeenne de Culture, Yenise, New York Academy of Science, Instytutu Zachodniego w Poznaniu.

Ojciec Marian Żelazek SVDOjciec Marian Żelazek SVD - polski misjonarz w Indiach, kandydat do Pokojowej Nagrody Nobla - urodził się w Palędziu pod Poznaniem w 30.01.1918 roku - zmarł w Indiach 30.04.2006r. Wstąpił do Zgromadzenia Księży Werbistów z myślą o wyjeździe na misje. Czas okupacji przeżył jako więzień hitlerowskich obozów koncentracyjnych w Gussen i Dachau. W marcu 1950 r. wyjechał do Indii, gdzie zajmował się prowadzeniem szkół katolickich i duszpasterstwem wśród pierwotnych szczepów tego kraju. Od 1975 r. pracuje w Puri - świętym mieście hinduizmu. Opiekuje się tam trędowatymi, zorganizował centrum dialogu międzyreligijnego i wybudował kościół ku czci Matki Bożej. Jest laureatem wielu międzynarodowych nagród. W roku 2002 otrzymał wyróżnienie statuetką Złotego Hipolita od Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego.

Łuczak Czesław prof. dr.Czesław Łuczak prof. dr., (ur. 19.02.1922r - zm. w 2002r) emerytowany profesor Uniwersytetu im. A. Mickiewicza. Oto Jego droga życiowa: w 1949 roku studia na Wydziale Ekonomicznym na Uniwersytecie Poznańskim, w 1949 doktorat, w 1960 profesor nadzwyczajny, w 1966 profesor zwyczajny. Do 1992 roku związany z UAM w Poznaniu: 1955 - 60 docent, od 1960 profesor, 1969 - 81 i 1985 - 91 dyrektor Instytutu Historycznego, 1957 - 60 prodziekan i 1960 - 62 dziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego, 1962 - 65 prorektor, 1965 -72 rektor. Przez 20 lat prof. Łuczak przewodniczył Komitetowi Redakcyjnemu Wydawnictwa Naukowego UAM, był współzałożycielem i współredaktorem czasopisma Studia Historiae Oeconomicae, wypromował 287 magistrów oraz 49 doktorów, 6 z nich zostało profesorami, 2 piastowało godność rektorów szkół wyższych. Wydał 426 publikacji naukowych m.in.: "Polityka ekonomiczna III Rzeszy w latach II wojny światowej", "Polska i Polacy w II wojnie światowej", "Od Bismarcka do Hitlera", "Polsko-niemieckie stosunki gospodarcze". Prof. Łuczak specjalizował się w tematyce historii gospodarczej Polski i Niemiec oraz polsko -niemieckich stosunków gospodarczych w XIX i XX wieku, oprócz publikacji książkowych publikował również artykuły w prasie. Otrzymał wiele wyróżnień i odznaczeń: doctor honoris causa: Uniwersytetu Marcina Lutra w Halle (1970), Uniwersytetu Maksyma Gorkiego w Charkowie (1972), nagroda państwowa II stopnia (1981), Krzyż Komandorski, Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969). Był członkiem licznych organizacji i towarzystw naukowych: Polskiego Towarzystwa Historycznego (1960-63 prezes oddziału), Zespołu Dydaktyczno-Naukowego Nauk Historycznych przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1973 - 90 przewodniczący), CKK przy Prezesie Rady Ministrów (1984 - 90), Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i St. Naukowych (od 1991), przez wiele lat przewodniczył Radzie Naukowej Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce.




Honorowe Członkostwo
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego
dla wybitnego polskiego twórcy

27 marca 2004 roku, podczas VI Walnego Zebrania Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jakie odbyło się w Poznaniu podjęta została uchwała na nadaniu Honorowego Członkostwa Towarzystwa jednemu z najbardziej wybitnych polskich twórców, artyście rzeźbiarzowi, medalierowi - profesorowi Józefowi Konstantemu Stasińskiemu, w uznaniu całokształtu jego pracy twórczej i zasług dla polskiej kultury i polskiej sztuki. Poniżej prezentujemy sylwetkę tego artysty.

 

SYLWETKA
CZŁONKA HONOROWEGO THC


Stasiński Józef Konstanty, artysta rzeźbiarz, medalier, urodził się dnia 16 marca 1927 w Poznaniu.

Po ukończeniu Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu podjął studia w PWSSP na Wydziale Rzeźby oraz w ASP w Warszawie. W latach 1954-1974 był nauczycielem rzeźby PLSP, następnie wykładowcą w Instytucie Architektury i Planowania Przestrzennego. W 1992 r został profesorem nadzwyczajnym w tymże Instytucie. Dorobek artystyczny profesora Stasińskiego w dziedzinie rzeźby obejmuje między innymi: pomnik kardynała Augusta Hlonda, Drogę Krzyżową i ołtarz Chrystusa w poznańskiej Katedrze oraz pomnik ofiar faszyzmu w Chełmie nad Nerem. W dziedzinie medalierstwa stworzył około 1800 medali wśród których na szczególną uwagę zasługują cykle: "Polska walcząca na frontach II wojny światowej 1939 - 1945", "W trzechsetną rocznicę wygaśnięcia rodu Piastów Śląskich 1675 - 1976", oraz "Pontyfikat Jana Pawła II".

Za swoją twórczość artystyczną został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (l 985), nagrodą MKiS za całokształt twórczości (1974) oraz nagrodami regionalnymi; za upowszechnienie kultury (1983), nagrodą miasta Poznania (1956), "Ad perpetuam rei memoriam" (1997). W dniu 29 stycznia 2002 roku otrzymał odznaczenie papieskie - Order św. Sylwestra z gwiazdą - przyznany za twórczość rzeźbiarską dla Katedry i medale papieskie, zaś w czerwcu 2002 roku. Kapituła "Złotego Hipolita" wraz z Towarzystwem im. Hipolita Cegielskiego przyznała mu w roku 2002 najwyższe honorowe wyróżnienie - statuetkę "Złotego Hipolita" nadając jednocześnie godność: "Wybitna Osobistość Pracy Organicznej".

 


 

Honorowe Członkostwo
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego
dla Kardynała Zenona Grocholewskiego

Uroczystą Uchwałą podjęta przez Zarząd Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dniu 22 maja 2006 roku Członkiem Honorowym Towarzystwa uznany został Jego Eminencja Ksiądz Kardynał Zenon Grocholewski.

Kardynał Zenon Grocholewski jest synem wielkopolskiej ziemi. Urodził się dnia 11 października 1939 roku w Bródkach niedaleko Pniew. Jego przyjście na świat dokonało się w warunkach prawdziwie dramatycznych. Były to pierwsze tygodnie II wojny światowej. Jego Matka Józefa z domu Stawińska uciekając przed nazistowskimi wojskami, wraz z innymi Polakami opuściła nadgraniczne Sępolno i szukała schronienia w głębi kraju. Urodził się w trudnych warunkach, wszyscy myśleli, że nie przeżyje. Stąd Zenon został pospiesznie ochrzczony w pobliskich Brodach zaledwie dwa dni po urodzeniu - 13 października. Przeżył, co dla wielu było widomym znakiem Bożej łaski.

Po wojnie rodzina Grocholewskich osiadła w Miedzichowie koło Nowego Tomyśla. Ojciec Stanisław Grocholewski, z zawodu kupiec, był powszechnie szanowany ze swej rzetelności i uczciwości. Przez ówczesne stalinowskie władze został uznany za wroga ludu i przez jakiś czas przebywał w więzieniu. Rodzina znalazła się bez środków do życia i przetrwała jedynie dzięki solidarnej życzliwości innych ludzi. W tym samym czasie, w ostatnich latach szkoły podstawowej, zrodziło się w Zenonie pragnienie szczególnego służenia Bogu i ludziom. Idąc za głosem powołania kapłańskiego w roku 1953 wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Wolsztynie, a w roku 1957 rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu. Właśnie to Seminarium Zenon Grocholewski ukończył w roku 1963, przyjmując święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa poznańskiego Antoniego Baraniaka. Na swoim obrazku prymicyjnym wypisał pełne pokory słowa św. Jana Chrzciciela: Illum oportet crescere - „Trzeba, aby On wzrastał"(Q3,30).

Przez trzy lata pracował jako wikariusz w poznańskiej parafii przy kościele pw. Chrystusa Odkupiciela na os. Warszawskim. W roku 1966 arcybiskup Baraniak skierował Go na studia specjalistyczne z prawa kanonicznego na słynnym Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Praca licencjacka-nasze magisterium - napisana pod kierunkiem wybitnego hiszpańskiego kanonisty Ignacio Gordona została odznaczona złotym medalem Uniwersytetu. Ten sam profesor był także promotorem jego rozprawy doktorskiej De exclusione indissolubilitatis ex consensu matrimoniali eiusgue probatione. Considerationes super recentiores sententias rota/es, która została odznaczona złotym medalem Ojca Świętego Pawła VI. Ksiądz dr Zenon Grocholewskł był pierwszym Polakiem, który mógł się chlubić takimi wyróżnieniami. Te wspaniałe osiągnięcia sprawiły, że profesorowie Gregoriany sami polecili Księdza Grocholewskiego do pracy w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej.

Wydział Prawa Kanonicznego Uniwersytetu Gregoriańskiego zaproponował Mu prowadzenie wykładów. Nieco później z podobną prośbą zwrócił się do Niego Uniwersytet Laterański oraz Studium Rotalne. Zajęcia prowadzone z ogromną swadą i osobistym zaangażowaniem, w potoczystej łacinie, jasne i zrozumiałe budziły poklask u studentów. Po kilku latach Ksiądz Grocholewski został kanclerzem (1980), a później sekretarzem (1982) i na koniec - w roku 1998 - prefektem Sygnatury Apostolskiej. Wcześniej jeszcze, 22 grudnia 1982 roku, w sam dzień imienin, Ojciec Święty Jan Paweł II wyniósł Go do godności biskupa. Dotychczasowy monsignore stał się biskupem tytularnym Agropoli. Trzy dni później, w drugie święto Bożego Narodzenia i na kilka dni przed sakrą biskupią, którą w uroczystość Objawienia Pańskiego 6 stycznia 1983 roku otrzymał z rąk Jana Pawła II, Papież zaprosił Go do siebie i wręczył Mu biskupi krzyż. Niegdyś był on własnością słynnego kardynała Pietro Gasparriego, twórcy Kodeksu prawa kanonicznego z 1917 roku, pierwszego nowoczesnego kościelnego kodeksu prawa. Ten wspaniały gest Ojca Świętego był wyrazem uznania ze strony papieża dla dokonań i osiągnięć Biskupa Grocholewskiego, który był także członkiem komisji powołanej w 1982 r. w celu przygotowania i opublikowania nowego Kodeksu prawa kanonicznego. Jan Paweł II również brał udział w pracach owej komisji. Monsignore Grocholewski, jako najmłodszy członek, nie wahał się przedstawiać własnych, doskonale uargumentowanych racji. Uroczyste podpisanie nowego kodeksu miało miejsce 25.01.1983 r. Dla biskupa Grocholewskiego to jedno z najważniejszych wydarzeń w Jego życiu.

Dnia 15.11.1999r. Jan Paweł II mianował Arcybiskupa Zenona Grocholewskiego prefektem Kongregacji Wychowania Katolickiego, a 21.02.2001r. wyniósł Go do godności kardynała diakona, przyznając mu kościół San Nicola In Carcere znajdujący się „w sercu starożytnego Rzymu”. Kardynał Grocholewski jest członkiem Kongregacji Biskupów(od 1999r.), prezesem: Papieskiego Dzieła Powołań Kapłańskich oraz Parlamentarnej Komisji Interdykastrialnej do Odpowiedniej Dystrybucji Księży w Świecie (od 1999), członkiem Kongregacji Doktryny Wiary (od 2001), członkiem Rady Specjalnej dla Oceanii Sekretariatu Generalnego Synodu Biskupów (od 2003). Ponadto jest Wielkim Kanclerzem Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego, Wielkim Kanclerzem Papieskiego Instytutu Archeologii Chrześcijańskiej, Wielkim Kanclerzem Papieskiego Instytutu Studiów Arabskich i Islamistyki oraz patronem Papieskiego Wyższego Instytutu Łaciny.

Tak wielkie urzędy i liczne funkcje nie przeszkodziły Mu w Jego dalszej pracy naukowej. Każdego roku przybywały i ciągle przybywają nowe publikacje. Ich łączna liczba-wraz z tłumaczeniami na inne języki i reedycjami-znacznie przekracza 700. Jako prefekt Kongregacji Wychowania Katolickiego Kardynał Grocholewski jest odpowiedzialny za kościelne szkolnictwo wyższe i akademickie na całym świecie.

Kardynał Zenon Grocholewski rozsławia imię Polski na świecie. Jak mało kto jest prawdziwym ambasadorem naszego narodu. Świadczą o tym między innymi wyróżnienia, jakimi został obdarzony. Jest członkiem honorowym Papieskiej Akademii św. Tomasza z Akwinu (2001), honorowym członkiem stowarzyszeń: Kanonistów Słowacji (1992), Kanonistów Włoskich (1998) i Kanonistów Polskich (1999), honorowym obywatelem dwóch miast w Stanach Zjednoczonych: Trenton (1988) i Pinceton (1992), Agropoli we Włoszech (1992) i Levocy w Słowacji (1997), odznaczony Medalem Honorowym Polonia Semper Fidelis, za zasługi dla biografistyki polonijnej (1998), Wielkim Medalem św. Gorazda, będącym najwyższym odznaczeniem Ministerstwa Edukacji w Słowacji za zasługi w dziedzinie rozpowszechniania wiedzy na Słowacji i o Słowacji (2000), oraz Wielkim Krzyżem Orderu Zasłużonych dla Chile (2003). Jest ponadto doktorem honorowym siedmiu uczelni: Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1998), Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1999), Uniwersytetu w Passau (2001), Uniwersytetu w Glasgow (2001), Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie (2002), Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Buenos Aires (2002) i Uniwersytetu „Fu Jen” w Taipei na Tajwanie.

Ksiądz Kardynał otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dwie pierwsze wizyty Kardynała Grocholewskigo w uczelni podkreślały jego działalność zarówno w Kościele powszechnym, jak i w Polsce w wymiarze kościelnym i jednocześnie naukowym. W październiku 2003r. wystąpił w Auli Uniwersyteckiej, by w ramach sesji naukowej związanej z obchodami 25-lecia pontyfikatu Jana Pawła II wygłosić referat pt. „Osobowość, która jest wyzwaniem”. Kardynał Grocholwski obok wysokich urzędów i ogromnych obowiązków był postulatorem szczęśliwie doprowadzonych do końca beatyfikacji dwóch wielkich postaci w nieodległej i najnowszej historii poznańskiego Kościoła, a jednocześnie wspaniałych Wielkopolan: bł. Edmunda Bojanowskiego i bł. Sancji Janiny Szymkowiak. Ogromne zaangażowanie Kardynała, by te dwie postaci wynieść na ołtarze Kościoła, było także przejawem Jego osobistego ukochania wielkopolskiej ziemi, której wielkość znaczoną jej wybitnymi synami i córkami pragną i pragnie ukazywać całemu światu.

Z tego umiłowania Wielkopolski i Poznania wyniknęła Jego inicjatywa jako Wielkiego Kanclerza Papieskiego instytutu Muzyki sakralnej w Rzymie, by w roku 1999 przyznać prof. Stefanowi Stuligroszowi doktorat honorowy owej uczelni.

Ksiądz Kardynał złożył także wspaniałe dary dla Biblioteki Wydziału Teologicznego UAM. Nie można też pominąć wspaniałej, życzliwej postawy niegdyś księdza, później prałata, biskupa, arcybiskupa i na koniec kardynała w stosunku do młodych księży poznańskich, którzy w ciągu ostatnich 30 lat przybywali do Rzymu na studia specjalistyczne. Zawsze znajdowali u Niego otuchę, pomoc i zachętę do pokonywania trudności, których zazwyczaj nie brakowało.

W swojej postawie życiowej Kardynał od lat studenckich odznacza się głębokim humanizmem, otwarciem na innego człowieka oraz tolerancją, wytrwałością w poszukiwaniu prawdy, wiernością podstawowym zasadom życia społecznego, pracowitością; rzetelnością i sumiennością w wykonywaniu powierzonych zadań, wysokim poczuciem sprawiedliwości, ciągłą gotowością do podejmowania coraz to nowych wyzwań.

Na podkreślenie zasługuje to, że w swej szerokiej działalności prowadzonej w Watykanie Zenon Grocholewski pozostaje w szczególnie bliskich kontaktach z ojczystym krajem.

Zenonowi Grocholewskiemu przyznało tytuł doktora honoris causa już pięć uniwersytetów (w 1998 roku Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, w roku 1993 Katolicki Uniwersytet Lubelski, w 2001 Uniwersytet w Passau i Uniwersytet w Glasgow oraz w 2004 roku Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu).

 

Powrót na początek strony

  

Wybitny kupiec i przedsiębiorca polonijny

Walne Zebranie Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dniu 21 maja 2011 roku jednogłośnie podjęło Uchwałę o nadaniu Honorowego Członkostwa Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego Panu Henrykowi Kulczykowi – wybitnemu kupcowi i przedsiębiorcy w Poznaniu i Berlinie – Laureatowi „Honorowego Hipolita” z roku 2004, członkowi Towarzystwa.

Mieszkający i działający od 1956 roku w Berlinie Henryk Kulczyk szybko stał się znanym i cenionym kupcem oraz działaczem polonijnym. Z jego inicjatywy powstał na początku lat 70. Klub Polonijnych Kupców i Przemysłowców BERPOL, który zaktywizował życie Polonii w Niemczech i Berlinie. Henryk Kulczyk przez 13 lat pełnił funkcję jego prezesa, a po rezygnacji został jednogłośnie wybrany honorowym prezesem tego klubu. Jednocześnie przez wiele lat kierował sekcją polską przy Niemieckiej Izbie Przemysłowo Handlowej. W uznaniu zasług na rzecz współpracy polsko-niemieckiej Senat Miasta Berlina przyznał mu w roku 1995 jako pierwszemu cudzoziemcowi order zasługi („Verdienstorden"), najwyższe odznaczenie landu Berlin. Jednocześnie Henryk Kulczyk był jednym z pierwszych „Polonusów", którzy założyli w Polsce przedsiębiorstwo polonijne (Interkulpol - 1982), a także współtwórcą i wieloletnim działaczem Polsko-Polonijnej Izby Przemysłowo-Handlowej Inter-Polcom, poprzedniczki Izby Inwestorów Zagranicznych. Przez cały czas prowadził szeroko zakrojoną działalność charytatywną, między innymi aktywnie wspierając budowę Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie. Jako przewodniczący Polonijnego Komitetu Centrum Zdrowia Dziecka organizował idącą w miliony dolarów pomoc rzeczową i finansową dla tego przedsięwzięcia.

 

Powrót na początek strony




Nestor poznańskich naukowców
prof. Andrzej Kwilecki
Członkiem Honorowym
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego

W czasie Walnego Zebrania Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, jakie dokonało się w Poznaniu w dniu 25 kwietnia 2009 roku, zebrani podjęli uchwałę o nadaniu Członkostwa Honorowego Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego nestorowi naukowców poznańskich, wybitnemu socjologowi, prof. dr hab. Andrzejowi Kwileckiemu, Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej, laureatowi nagrody Złotego Hipolita, od lat związanemu z Towarzystwem przewodniczącemu Kapituły Honorowego Hipolita.

prof. dr hab. Andrzej KwileckiAndrzej Kwilecki, prof. dr hab., socjolog struktury społecznej, ur. 1928 r., w Kwilczu. Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1958-1972 pracownik naukowo-badawczy Instytutu Zachodniego, w latach1972-1981 dyrektor Instytutu Socjologii UAM w Poznaniu, w latach 1975-1990 redaktor "Studiów Socjologicznych", w latach 1982-1984 prorektor UAM w Poznaniu, a od 1993 roku współpracownik "Głosu Wielkopolskiego". W okresie lat 1984-1986 przewodniczący Komitetu Nauk Socjologicznych PAN w Warszawie. Profesor Andrzej Kwilecki jest autorem około 250 publikacji naukowych, popularno-naukowych i publicystycznych m.in. "Łemkowie" (1974), "Idea zjednoczenia Europy" (1969), "Ziemiaństwo wielkopolskie" (1998), "Ziemiaństwo wielkopolskie. Między wsią a miastem" (2001), jest także autorem publikacji "Szachy w Poznaniu" (1990).

Prof. Andrzej Kwilecki jest Laureatem Nagrody Naukowej miasta Poznania, jest odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jest członkiem Towarzystwo Miłośników Miasta Poznania, członkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, przewodniczy Komisji Socjologicznej PTPN.

 

Powrót na początek strony

 


 

Wybitni przedstawiciele elity wielkopolskiej
powiększyli grono Członków Honorowych
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego

Zarząd Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego na podstawie uchwały walnego zebrania członków Towarzystwa w roku 2008 nadał członkostwo honorowe Towarzystwa dwóm wybitnym reprezentantom elity wielkopolskiej – profesorom Stefanowi Stuligroszowi oraz Wacławowi Wilczyńskiemu. Dostojni nominaci tytuły Członków Honorowych THC ,będące wyrazem uznania za ich dokonania na rzecz nauki i kultury polskiej, przyjęli z satysfakcją.
 

OTO SYLWETKI NOWYCH
CZŁONKÓW HONOROWYCH THC

Stefan StuligroszStefan Stuligrosz (ur. 26 sierpnia 1920 w Poznaniu) - polski dyrygent chórów, twórca Chóru Chłopięco-Męskiego "Poznańskie Słowiki", kompozytor. W latach 1931-1937 był uczniem gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W okresie okupacji prowadził zajęcia konspiracyjnego chóru, występującego w poznańskich kościołach i prowadzonego wcześniej przez ks. Wacława Gieburowskiego. W 1945 oficjalnie założył Chór Chłopięco-Męski im. Wacława Gieburowskiego ("Poznańskie Słowiki") i został jego kierownikiem artystycznym i dyrygentem.

Stefan Stuligrosz ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego (1950, Sekcja Muzykologii) oraz na Wydziale Wokalnym i Wydziale Kompozycji, Teorii i Dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej (późniejszej Akademii Muzycznej) w Poznaniu (1953). Z tą uczelnią przez wiele lat współpracował jako pedagog (od 1973 profesor), wykładowca dyrygentury chóralnej, kierownik Katedry Chóralistyki, dziekan Wydziału Wokalnego, prorektor i rektor (1967-1981). Był także kierownikiem Redakcji Muzycznej Rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu.

Wieloletnia praca z "Poznańskimi Słowikami" przyniosła mu międzynarodowe uznanie i liczne nagrody. Chór pod dyrekcją Stefana Stuligrosza koncertował w wielu krajach Europy, w USA, Kanadzie, Japonii. W 1992 chór wystąpił w Koncercie Galowym w Dniu Narodowym Polski na Wystawie Światowej EXPO w Sewilli. Stuligrosz został m.in. laureatem dwóch Nagród Państwowych I stopnia (1976, 1984), Nagrody miasta Poznania (1954) i wielu innych wyróżnień, a także odznaczono go Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zagranica uhonorowała Stefana Stuligrosza m.in. symbolicznymi kluczami do Nowego Jorku, Filadelfii, Cleveland i Chicago. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza przyznał mu tytuł doktora honoris causa (29 maja 1995).Gigant Roku 2000 według poznańskiego oddziału Gazety Wyborczej, trzecie miejsce w plebiscycie tej gazety na Wielkopolanina XX wieku - za Cyrylem Ratajskim i Wiktorem Degą. Na wniosek dzieci, decyzja Międzynarodowej Kapituły został Kawalerem Orderu Uśmiechu. W 2007 roku otrzymał Nagrodę im. Jerzego Kurczewskiego. Stuligrosz sporadycznie także komponował utwory muzyczne , przede wszystkim religijne utwory chóralne. Ma w dorobku liczne nagrania płytowe.

 

Wacław WilczyńskiWacław Wilczyński, ( zm 23.XII..2008 ) prof. dr, urodził się w 1923 roku. Pochodził z Wolnego Miasta Gdańska, ale jako dziecko i młodzieniec wychowywał się i studiował w Poznaniu. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Ukończył Akademię Handlową w Poznaniu. Już w latach 50-ych publikował teksty, oceniane wówczas jako "rewizjonistyczne" w stosunku do funkcjonującego systemu ekonomicznego. W latach 1968 -1970 był wykładowcą na katolickim uniwersytecie w Leuven (Belgia). Na przełomie lat 1970 i 1980 był konsultantem w pierwszym zespole reformatorskim Leszka Balcerowicza. Później był członkiem Rady Ekonomicznej przy rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Od roku 1993 do roku 1997 stał na czele Rady Ekonomicznej przy prezesie Narodowego Banku Polskiego.

Profesor Wacław Wilczyński, nestor ekonomistów polskich, autor wielu publikacji naukowych, setek esejów i artykułów publicystycznych poświęconych tematyce ekonomicznej i gospodarczej, wniósł wielki wkład intelektualny w tworzenie się nowego porządku ekonomicznego w Polsce w okresie transformacji ustrojowej.

Profesor Wacław Wilczyński, kiedy obchodził pięćdziesięciolecie pracy naukowej, powiedział z tej okazji: "Mój światopogląd ekonomiczny w dużej mierze ukształtowało to, że doktoryzowałem się u profesora Edwarda Taylora" i wypowiedź ta w pełni koresponduje z całą działalnością publiczną i popularyzatorską profesora, którego zdaniem, znajomość mechanizmów kierujących rynkiem jest w Polsce wciąż niewielka, a ludzie nie rozumieją sensu przeprowadzanych reform. Dlatego też od wielu lat Profesor popularyzował te mechanizmy nie tylko jako wykładowca akademicki, ale również jako felietonista opiniotwórczego tygodnika Wprost. Profesor Wacław Wilczyński swoje eseje ekonomiczne udostępniał również redakcji Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner.

 

Powrót na początek strony

 

Prawnik, nauczyciel akademicki, teoretyk prawa

Walne Zebranie Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dniu 21 maja 2011 roku jednogłośnie podjęło Uchwałę o nadaniu Honorowego Członkostwa Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego Panu prof. dr Zbigniewowi Radwańskiemu – wybitnemu uczonemu, profesorowi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Laureatowi „Złotego Hipolita” i Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej w 2004 roku.

Zbigniew Radwański - prof. dr, mówi o sobie: urodziłem się w 1924 roku w Chojnicach na Pomorzu. W czasie wojny przebywałem na robotach przymusowych w Niemczech. Maturę zdałem w 1945 roku, a potem podjąłem studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, które ukończyłem w roku 1948. W latach 1948-1950 odbyłem aplikację sędziowską i zdałem egzamin sędziowski a następnie aplikację adwokacką, którą ukończyłem w 1954 r. zdając egzamin adwokacki.

Pracę zawodową podjąłem na Uniwersytecie Poznańskim w 1949 r. i wykonywałem ją aż do przejścia na emeryturę w 1994 roku. Uzyskałem tam stopień naukowy doktora prawa /1957/, stopień naukowy docenta / 1955 /, tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego /1964/ i tytuł naukowy profesora zwyczajnego /1977/. Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Rada Wydziału powierzyła mi zadanie zorganizowania i kierowania zawodowymi studiami administracyjnymi, z czego się wywiązałem organizując również punkty konsultacyjne poza Poznaniem. W latach 1966 -1972 przez 2 kadencje byłem dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UAM. Z kolei w latach 1981 - 1983 byłem rektorem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.

W uczelni pełniłem również inne funkcje, a w szczególności prodziekana, członka senatu, dyrektora Instytutu Prawa Cywilnego i kierownika Katedry Prawa Cywilnego.
W latach siedemdziesiątych podjąłem ponadto współpracę z Instytutem Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Z inicjatywy dyrektora Instytutu utworzyłem w Poznaniu Oddział tego Instytutu, grupujący pracowników naukowych specjalizujących się w zakresie problematyki praw człowieka i prawa rodzinnego. W pierwszych latach kierowałem tym Oddziałem, a potem Zespołem Prawa Rodzinnego, którego pracownicy byli moimi uczniami.

Polska Akademia Nauk wybrała mnie na członka korespondenta w 1986 roku, a na członka rzeczywistego w roku 1991. Z kolei w 1993 roku zostałem wybrany na stanowisko wiceprezesa PAN, którą to funkcję pełniłem przez 3 lata. Od 1997 r. do chwili obecnej przewodniczę Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego przy Ministrze Sprawiedliwości. Komisja ta przygotowała szereg podstawowych aktów normatywnych, a w szczególności Kodeks spółek handlowych, Prawo upadłościowe i zasadnicze nowelizacje Kodeksu cywilnego, Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz Kodeksu Postępowania cywilnego.

Poza normalnymi zajęciami dydaktycznymi, obejmującymi również prowadzenie seminarium magistranckiego, które opuszczało corocznie kilkunastu absolwentów, prowadziłem również seminarium doktorskie. Promowałem 10 doktorów prawa oraz uczestniczyłem jako recenzent w kilkudziesięciu przewodach doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich.

Brałem i biorę nadal aktywny udział w pracach redaktorskich i wydawniczych. Przez kilka lat byłem redaktorem naczelnym kwartalnika pt. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny, będący organem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza i Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, obecnie pełnię funkcje redaktora naczelnego dwóch czasopism: „Orzecznictwa Sądów Polskich" wydawanego przez Instytut Nauk Prawnych PAN oraz „Przeglądu Legislacyjnego" wydawanego przez Kancelarię Rady Ministrów. Najważniejszym wszakże przedsięwzięciem wydawniczym i organizacyjnym, jakim teraz kieruję, jest „System Prawa Prywatnego".

Za swoją działalność nagrodzony zostałem wieloma wyróżnieniami. Wśród nich najwięcej cenię sobie: Krzyż Kawalerski, Krzyż Komandorski, Krzyż Komandorski z Gwiazdą, oraz Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski.

Powrót na początek strony


Biznesman, światowiec, filnantrop

Jan Kulczyk urodził się w 1950 roku w Bydgoszczy. W 1972 roku ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1974 roku ukończył studia doktoranckie na Wydziale Nauk Społecznych UAM. Następnie podjął prace naukową w Instytucie Zachodnim Polskiej Akademii Nauk, gdzie w 1975 roku obronił doktorat z prawa międzynarodowego. Pracując w PAN ukończył Podyplomowe Studium Handlu Zagranicznego Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Następnie odbył staże: w należącej do ojca firmie Kulczyk Ausenhandelgesselschaft w Niemczech i w amerykańskim koncernie Sea Land. Należy w rodzinie Kulczyków do trzeciego pokolenia przedsiębiorców. W 1981 roku Jan Kulczyk z pomocą ojca założył jedną z pierwszych firm polonijnych "Interkulpol". Zrealizował w tamtym okresie wiele innych znaczących przedsięwzięć. Dopiero jednak zmiany zapoczątkowane w Polsce w 1989 roku umożliwiły mu dynamiczny rozwój działalności gospodarczej. Utworzone wówczas firmy przekształcił w 1991 roku w grupę holdingową. Kulczyk Holding S.A. - w efekcie włączania w strukturę holdingowa kolejnych firm i szybkiego ich rozwoju - stał się największą polską prywatną grupą kapitałową i największym polskim inwestorem prywatnym.(Na zdjęciu dr Jan Kulczyk )

Grupa kapitałowa Kulczyk Holding w latach 1991 - 2001 zainwestowała w polską gospodarkę ponad 2 mld USD. Firmy związane z Kulczyk Holding zatrudniają łącznie blisko 80 tys. osób. Firmy te w 2001 roku osiągnęły łącznie przychód około 24,8 mld zł. Wśród firm, w których Kulczyk Holding posiada udziały do największych m.in. zaliczają się: Telekomunikacja Polska S.A. (13,57% kapitału akcyjnego), Euro Agro Centrum S.A. (100%), Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji WARTA S.A. (57,7%), Powszechne Towarzystwo Emerytalne Dom S.A. (50%), Skoda Auto Polska S.A. (49%), Autostrada Wielkopolska S.A. (29%), Autostrada Eksploatacja S.A. (45%), Polenergia (33%), Energia S.A. (100%), Kompania Piwowarska S.A. (28%), Mobitel Sp. z o.o. (99%). Ostatnio Jan Kulczyk kupuje akcje PKN Orlen S.A.

Firmy te zajmują wiodące pozycje w swoich branżach, charakteryzują się dużym potencjałem wzrostu, wnoszą istotny wkład w inicjowanie i realizację przedsięwzięć o strategicznym znaczeniu dla gospodarczego i cywilizacyjnego rozwoju Polski - takich m.in. jak stworzenie rynku telefonii cyfrowej oraz rozwój rynku telekomunikacyjnego i jego integracja z rynkiem europejskim, unowocześnianie i rozwój rynku ubezpieczeniowego, w tym ubezpieczeń emerytalnych, rozwój rynku motoryzacyjnego, budowa autostrad, zwiększanie udziału Polski w europejskim rynku energetycznym. Partnerami Grupy Kulczyk Holding są światowe koncerny i banki. Jako aktywny inwestor kapitałowy Kulczyk Holding specjalizuje się w szeroko rozumianych inwestycjach infrastrukturalnych oraz prywatyzacji i restrukturyzacji przejętych przedsiębiorstw.

Jan Kulczyk jest przewodniczącym rad nadzorczych w następujących spółkach: Kulczyk Holding, Telekomunikacja Polska, TUiR Warta, Euro Agro Centrum, Autostrada Wielkopolska, Skoda Auto Polska, Kompania Piwowarska, a także członkiem rady nadzorczej Polenergii. Był lub jest jest wiceprezesem Polskiej Rady Biznesu, prezesem Polsko - Niemieckiej Izby Przemysłowo - Handlowej, wiceprezesem Izby Polsko - Południowoafrykańskiej, członkiem Rady Integracji Europejskiej, przewodniczącym Rady Uniwersytetu Adama Mickiewicza, członkiem Rady Muzeum Narodowego, Kościelnej Rady Gospodarczej, Międzynarodowej Rady Gubernatorów Peres Center for Peace.

Powrót na początek strony
 


Naukowiec, historyk, intelektualista

Walne Zebranie Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w maju 2013 roku jednogłośnie podjęło Uchwałę o nadaniu Honorowego Członkostwa Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego Panuprofesorowi  Lechowi Trzeciakowskiemu. Lech Trzeciakowski historyk, profesor zwyczajny na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Kierownik Katedry Historii. Urodził się 24 grudnia 1931 roku w Poznaniu. Przed wojną rozpoczął naukę w prywatnej szkole powszechnej Brunona Czajkowskiego przy ulicy Mylnej (dziś Strzałkowskiego). W czasie okupacji uczęszczał na tajne komplety, kończąc szkołę powszechną . Nie uświadamiając sobie tego brał udział w ruchu oporu. Śpieszył bowiem z pomocą jeńcom francuskim, dostarczając im pożywienie, prowadził teatrzyk kukiełek, gdzie obok bajek, wystawiał legendy, między innymi „O Wandzie co nie chciała Niemca". Koleżankom i kolegom z sąsiedztwa, którzy w większości pozbawieni byli przez okupanta możliwości nauki szkolnej, słabo bądź wcale nie posiadali umiejętności czytania i pisania, czytał „Trylogię".Po wojnie kończył Liceum im Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studiował historię na Uniwersytecie Poznańskim. W 1959 r. roku uzyskał doktorat, a w 1964 roku habilitował się. W 1973 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1981 r. profesora zwyczajnego. (Na zdjęciu prof dr hab Lech Trzeciakowski )

Profesor Trzeciakowski Specjalizuje się w historii nowożytnej i najnowszej. Zajmuje się dziejami Polski i Niemiec w XIX i XX wieku, stosunkami polsko-niemieckimi oraz Wielkopolski. Kierował Zakładem Historii Polski XIX i XX wieku w Instytucie Historii UAM, był dyrektorem Instytutu Zachodniego i kierownikiem Zakładu Badań nad Polonia Zagraniczną PAN. Wykładał jako visiting professor na kilku uniwersytetach zagranicą: California State University at Hayward (1970), Universily of Florida Gainesville (1977), University of Western Ontario-London( 1990), Universitat Bielefeld(1994), Meiji University Tokio (1998). Brał udział w licznych konferencjach krajowych i międzynarodowych jako referent. Był uczestnikiem Międzynarodowych Kongresów Nauk Historycznych w Bukareszcie, Stuttgarcie, Madrycie, Montrealu, Oslo i Sydney Miał wykłady na wielu uniwersytetach, jak: Yale, Columbia, Kansas, Sorbona, Heildelberg, Tybinga, Bonn, Berlin, Kilonia, Wiedeń, Mediolan, Perugia, Londyn, Moskwa., Jerozolima, Monachium, Waszyngton, Rochester.

Jest autorem 12 książek, opublikował ponad 350 artykułów w Polsce i zagranicą.Wypromował około 400 magistrów i 25 doktorów. Od 1973 roku jest członkiem Komisji UNESCO Polsko-Niemieckiej ds. Podręczników Szkolnych , od 1985 jest członkiem Cominission Internationale des Etudes Historiques Slaves pełniąc kolejno funkcje sekretarza generalnego, wiceprezydenta, prezydenta, a obecnie prezydenta honorowego. Należy do Komitetu Narodowego ds. Kontaktów z Międzynarodowym Komitetem Nauk Historycznych. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, był wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Historycznych PAN.

Profesor Trzeciakowski wyróżniony został licznymi naukowymi nagrodami, w tym Nagrodą Państwową I Stopnia (zbiorową), Nagrodą Herdera (Herder Preis), Nagrodą Naukową Miasta Poznania oraz odznaczeniami państwowymi Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Polonia Restituta. Wyróżniony statuetką Dobosza Powstania Wielkopolskiego za badania i popularyzacje czynu zbrojnego Wielkopolan.


Powrót na początek strony


 

Ekonomista i dyplomata

Dr Andrzej Byrt , ur. 1949,  absolwent Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu, specjalista w zakresie handlu zagranicznego z tytułem doktora, b. dyrektor MTP na przełomie lat 1970/1980, b. radca handlowy w Brukseli, b. dwukrotny ambasador RP w Niemczech, b. wiceminister współpracy gospodarczej z zagranicą i  b. wiceminister spraw zagranicznych, wykładowca międzynarodowych stosunków gospodarczych. Od 2014 roku ambasador RP we Francji.

 Powrót na początek strony

 


 

Naukowiec, intelektualista, społecznik

Andrzej B. Legocki, ur. 1939, członek rzeczywisty PAN, Prezes PAN na kadencję 2003 - 2006. Od 1988 r. dyrektor Instytutu Chemii Bioorganicznej PAN w Poznaniu, gdzie prowadzi Pracownię Biologii Molekularnej Roślin. W latach 1990 - 1996 był wiceprezesem, a w latach 1996 - 2002 prezesem Oddziału Poznańskiego PAN. Działalność badawcza i zainteresowania naukowe prof. Legockiego skupione są wokół współczesnych nurtów biologii molekularnej i biotechnologii roślin wyższych. Prof. Legocki opublikował ponad 180 artykułów oryginalnych oraz ok. 200 doniesień i komunikatów. Jest współautorem kilku patentów z dziedziny biotechnologii roślin. Otrzymał tytuł doctora honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu i SGGW w Warszawie. Jest członkiem prestiżowej organizacji biologii molekularnej (EMBO) oraz członkiem Academia Europaea.

 Powrót na początek strony


 

Znakomity lekarz, naukowiec, profesor

Zbigniew Michał Kwias prof. dr hab. med., wybitny urolog, chirurg, nauczyciel akademicki w Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, w katedrze Kliniki Urologii i Onkologii Urologicznej, wniósł wielki wkład do rozwoju urologii w Polsce. Karierę lekarza prof. dr hab. Zbigniew Michał Kwias rozpoczynał w Szpitalu Klinicznym nr. l im. Przemienienia Pańskiego w Poznaniu. Prof. dr hab. Zbigniew Michał Kwias jest autorem lub współautorem ponad 250 publikacji w czasopismach popularno¬naukowych, jest także autorem wielu rozdziałów w akademickich podręcznikach urologii i chirurgii. Jego zainteresowania naukowe to kamica układu moczo¬wego, nowotwory, operacje rekonstrukcyjne, operacje organooszczędne. Prof. dr hab. Zbigniew Michał Kwias jest Liderem Pracy Organicznej z 2003 roku.

 Powrót na początek strony
 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem